Stilstaan bij de betekenis van het leven

Naarmate de tijd verstreek en er bepaalde zaken wegvielen, maar ook omdat mijn interesses leken te veranderen, veranderde ook het verhaal. Er ontstond meer ruimte in mijn hoofd. Natuurlijk, dat biedt kansen voor nieuwe, zinvolle dingen. Maar zoals bij zovelen greep mijn hoofd die ruimte aan om ongevraagd aandacht te eisen voor onzekerheid en zelftwijfel. Het hoofd weet er wel raad mee.

Onvermijdelijk was er ook de overgang, die als een donkere wolk over mijn horizon trok. Los van het ongemak voelde het behoorlijk definitief. Want wie wil er nu oud zijn? In deze maatschappij lijkt ouder worden niet bepaald gevierd te worden. Ouder worden graag — maar dan wel zonder bijsluiter. Het hoofd greep zijn kans en dook als een duveltje uit een doosje op me af: twijfels over mijn geleefde leven, vragen over wat ik goed heb gedaan, maar vooral… wat er volgens dat stemmetje niet deugde.

Mijn zelfvertrouwen zakte tot een dieptepunt. De onzekerheid riep meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. En wanneer je geen bevredigende antwoorden kunt vinden, sluipt vanzelf die grote vraag binnen: Wat is eigenlijk de zin van het leven?

Ik heb mij nooit verbonden gevoeld met een religie of specifieke levensbeschouwing. Soms dacht ik dat ik hierdoor een achterstand had in het vinden van een antwoord op die allesomvattende vraag. Gelukkig blijkt dat niet zo te zijn.

Het was een uitnodiging om diep in mijn ziel te graven, mijn dromen en passies te herontdekken en te koesteren wat écht belangrijk voor mij is. Ik besefte dat de betekenis van het leven niet alleen te vinden is in grote, ambitieuze doelen, maar juist in de kleine dagelijkse momenten die kleur geven aan ons bestaan. Het is de glimlach van een geliefde. De warmte van een omhelzing. De schoonheid van een zonsondergang. De verbindingen die we maken, de liefde die we delen en de sporen die we achterlaten in de harten van anderen.